İlk Görüşmenin Sonunda Karar Vermek Zorunda Mıyım?

İlk Görüşmenin son dakikaları, çoğu danışan için içsel bir gerilim taşır. "Devam etmek istiyor musunuz?" sorusu seansın sonunda gelir ve çoğu zaman cevap zihnin bütünüyle hazır olduğu bir cevap değildir. Bu gerilim son derece doğaldır; tanışmanın sonunda kesin bir karara varmak çoğu insan için kolay değildir.

Burada altı çizilmesi gereken bir nokta vardır: İlk görüşme bağlayıcı değildir ve görüşme sonunda kesin bir karar vermek zorunda değilsiniz. "Birkaç gün düşünmek istiyorum, sonra dönerim" cümlesi son derece geçerli bir cevaptır. Şeffaf bir uzman bu cevabı bir reddetme olarak değil, sağlıklı bir karar süreci olarak okur.

Karar sürecinde işe yarayan ilk soru, hissedilenle düşünülenin ayrımıdır. Görüşme sırasında nasıl hissettim sorusu, görüşmenin içeriğinden bağımsız bir veri sunar. Bedenim seans boyunca yumuşadı mı, gergin kaldı mı? Konuştukça açıldım mı, kapandım mı? Bu bedensel veriler, karar sürecinin önemli bir parçasıdır.

İkinci soru, görüşmedeki tonla ilgilidir. Uzmanın tonu yargısız hissettirdi mi, doğru anlaşıldığımı hissettim mi, sorular zorladığında bedenim nasıl tepki verdi? Bu tür gözlemler çoğu zaman doğrudan formülize edilemez ama görüşme sonrasında dolaşırken kendini gösterir. Bir-iki günlük bir bekleme, bu gözlemlerin oturmasına alan tanır.

Üçüncü soru, görüşmenin sonunda hissettiğiniz beklentidir. "Bir hafta sonra yeniden gelmek bana iyi gelir mi?" sorusuna bedenin verdiği yanıt çoğu zaman sözden önce gelir. Eğer beden yaklaşmaya açıldıysa bu bir veridir; eğer beden geri çekildiyse bunu da yargılamadan duymak değerlidir.

Karar sürecinde aceleci olmamak kadar, çok uzun sürede sürüncemeye bırakmamak da önemlidir. Çoğu danışan için ideal aralık 1-7 gündür. Bu aralık hem soğukkanlı düşünmeye yeter, hem de motivasyonun yerleştiği anı kaçırmadan adım atmaya alan tanır. Daha uzun süre düşünmek anlamlı olabilir; ancak çoğu zaman karar daha çok zaman değil, daha az baskı ister.

Pratikte yardımcı olan bazı küçük dayanaklar şunlardır:

Pratik notlar

- Görüşme sonrasında doğrudan başka bir işe geçmemek; kısa bir toparlanma alanı bırakmak.

- Karar verirken "emin miyim?" sorusu yerine "şu an makul mü?" sorusu daha esnek bir zemindir.

- Bir-iki güvendiğiniz kişiyle paylaşmak yardımcı olabilir; ama nihai karar sizindir.

- Uzmana "birkaç gün düşüneyim" demek tamamen uygun ve şeffaf bir yanıttır.

- Sürecin başlamasıyla biten bir karar değil; haftalar içinde olgunlaşan bir karar olabilir.

Karar verme sürecinde "emin değilim" hissi son derece geçerli bir histir. Çoğu danışan ilk birkaç görüşmeyi uyum dönemi olarak deneyimler; süreç bu dönemde birlikte değerlendirilir. "Birkaç görüşme deneyeyim, sonra karar veririm" yaklaşımı klinik bağlamda anlamlıdır.

Karar süreciniz için ek bilgi ya da görüşmeye dair bir merakınız varsa, ilk iletişimde bunu rahatça paylaşabilirsiniz.

Özet

İlk Görüşme sonunda kesin bir karar vermek zorunda değilsiniz. Bedeninizin ve gözlemlerinizin yerine oturmasına alan tanımak, ilk görüşmenin doğal bir parçasıdır; süreç birlikte değerlendirilir.